

Podczas dostawy jedzenia Leon Łucki ryzykuje życie, by ocalić Sabinę Dąbrowską. Sabina uznaje go za swojego mężczyznę, lecz Leon ma już narzeczoną — Sylwię Sokołowską. Chciwa Sylwia i jej rodzina bezustannie go upokarzają. Gdy Sabina dowiaduje się, że Leon jest dręczony przez rodzinę Sokołowskich, bez wahania przerywa ślub i zabiera go sprzed ołtarza…

Zofia, była komandos, rzuca służbę dla Juliana. Tuż przed ślubem odkrywa, że jest tylko tłem dla jego dawnej miłości. Odchodzi i poślubia potężnego prezesa, którego kiedyś uratowała! Julian zostaje z niczym, a prawda o jego eks zniszczy wszystko.

"Eryka złamała serce Adrianowi i odeszła od niego, aby go ocalić. Pięć lat później wraca, błagając potężnego dziś Adriana o pieniądze na operację ciężko chorej dziewczynki. Nie wie jeszcze, że to jego córka, o której istnieniu nigdy nie miał pojęcia. Kiedy prawda ma wreszcie ujrzeć światło dzienne, Eryka umiera na raka. Jednak nawet po śmierci jej miłość nie znika. Jej duch pozostaje przy córce, chroniąc ją przed niebezpieczeństwem. A kiedy Adrian, pogrążony w rozpaczy, chce odebrać sobie życie, Eryka pojawia się ponownie i ratuje mężczyznę, którego kochała przez całe życie. Gdy wszystkie sekrety i nieporozumienia zostają w końcu ujawnione, Adrian rozumie, że Eryka nigdy naprawdę go nie opuściła. Jej miłość przekroczyła granicę życia i śmierci. Ostatecznie Eryka wraca do Adriana i zostaje jego żoną — na zawsze."

Siedem lat temu, Wiktoria Siena urodziła bliźniaki, ale jej krew pobrano, by uratować wnuka, Antoniego Szymona. Gdy mąż, Lew Szymon, przybył, znalazł jedynie ciało i amulet ochronny. Siedem lat później, Wiktoria traci pamięć, wychowując córkę Zofię. Zofia staje się koleżanką z klasy Antoniego. Wiktoria skacze, by chronić córkę. Zofia błaga Dyrektora: Wujku, uratuj moją mamę.

Ludzka dziewczyna, której przeznaczony partner został jej odebrany, pokonuje niezliczone przeszkody, aby odzyskać swojego przeznaczonego partnera i odkryć swoje wilkołacze dziedzictwo.

Mój mąż był Złotym Smokiem. Ja również nim byłam, ale urodziłam Niebieskiego Smoka Lodu. Wówczas usłyszeliśmy wieści: moja młodsza przyrodnia siostra urodziła Złotego Smoka dla jego młodszego brata. Jej sława rozeszła się lotem błyskawicy. Dominik Wójcik, następca tronu, wpadł w szał. Zabił moje dziecko. Wrzucił mnie do lodowatych lochów, gdzie byłam torturowana i głodzona, aż wydałam ostatnie tchnienie. Kiedy ponownie otworzyłam oczy, znalazłam się z powrotem w dniu mojej ceremonii pełnoletności – w dniu, w którym smoczy dwór wybierał swoje narzeczone. Bez wahania Dominik wybrał moją siostrę. Wtedy zrozumiałam. On również się odrodził.

Lila Różycka od dziecka była lekceważona przez ojca i macochę. Dorastając, wybrała Adriana Ciska na osobistego ochroniarza i zakochała się w nim bez opamiętania, lecz on pozostawał obojętny. Gdy Lila odkrywa, że Adrian przyszedł z powodu jej przyrodniej siostry i jest spadkobiercą rodziny Cisek, w złości wychodzi za pogrążonego w śpiączce Sebastiana Majewskiego. Kiedy Adrian uświadamia sobie własną pomyłkę, jest już za późno.

Sara Sokołowska rezygnuje z wojennej chwały, by spełnić wolę matki i zostać żoną Bartosza Kamińskiego. Gdy mąż łamie przysięgę i chce wprowadzić konkubinę, Sara wybiera rozwód. Z Włócznią Brzoskwiniową wraca na pole bitwy, odbudowuje Rezydencję Północy i odnajduje swoje przeznaczenie u boku Księcia Północy.

"Gdy wróciłam do rodziny Kosela jako dawno zaginiona córka, nosiłam ubrania po adoptowanej siostrze, a rodzinny kierowca przyjeżdżał tylko po nią. Mimo to czuli wyrzuty sumienia wobec córki, którą wychowali pod moją nieobecność. Kiedy więc rząd wprowadził System Sprawiedliwości, zarejestrowali całą rodzinę, zanim zdążyłam mrugnąć. Ojciec odetchnął z ulgą. „Z tym systemem, który wymusza absolutną równość, Brygida już nigdy nie będzie cierpieć”. Matka wzięła mnie za rękę, a jej głos nie pozostawiał wątpliwości: „Wróciłaś do domu i zabrałaś wszystko, co należało do niej. To nie fair wobec Brygidy”. Brat nawet nie krył pogardy: „Uznaję tylko jedną siostrę. Już dostałaś więcej, niż ci się należy. Nie nadużywaj cierpliwości”. Ja jadłam resztki, a ona miała prywatnych kucharzy. Ja pociłam się w komórce, a ona spała w apartamencie urządzonym na jej zamówienie. Aż chciało mi się śmiać. Kiedy system wystartował, to oni rozsypali się w drobny mak. "

Umierałam przez Słoneczny Jad. Był tylko jeden lek — Cudowny Eliksir. Leon Aszford oddał go Janinie Szmit, bo myślał, że udaję. Wzięłam silny lek przeciwbólowy. Za trzy dni umrę. Oddałam Janinie firmę i oszczędności. Wszyscy mnie chwalili. A ja myślałam tylko o jednym... Czy będą żałować, gdy mnie zabraknie?