ครอบครัว

พ่อและพี่ชายลำเอียงเข้าข้างเคลซีย์พี่สาวมาตั้งแต่เด็ก พวกเขาเกลียดฉัน ตอนถูกกลั่นแกล้งในงานเลี้ยง มีเพียงเอ็ดวิน คาร์ลสัน เจ้าพ่อมาเฟียที่ยื่นมือช่วย เขาประกาศต่อหน้าทุกคนว่าฉันคือผู้หญิงที่เขารัก สร้างปราสาทกลางป่า ปลูกทิวลิปที่ฉันชอบ และจัดงานแต่งสุดยิ่งใหญ่จนคนทั้งประเทศอิจฉา แต่เมื่อฉันท้องได้เจ็ดเดือน เกิดไฟไหม้ในงานวันเกิดพ่อ พ่อกับพี่ชายเลือกช่วยเคลซีย์ก่อน ทิ้งฉันไว้ตายในกองเพลิง คนที่ช่วยฉันออกมาคือเอ็ดวิน ทว่าเมื่อฟื้นที่โรงพยาบาล ฉันกลับได้ยินความจริงอันโหดร้าย ทั้งหมดที่เขาแต่งงานกับฉัน ก็เพื่อช่วยเคลซีย์ที่ป่วยลูคีเมีย และต้องการไขกระดูกจากลูกในท้องฉัน ที่แท้ไม่มีใครรักฉันเลยสักคน

หลังสงครามระหว่างมนุษย์ มังกร และหมาป่า สองเผ่าหลังถูกคำสาปจนไม่อาจส่งต่อพลังสายเลือดได้สมบูรณ์ กษัตริย์ของแต่ละเผ่าจึงต้องมีทายาทกับหญิงมนุษย์ผู้ได้รับพร และเผ่าใดมีลูกครึ่งก่อน จะได้ปกครองทั้งสามเผ่าเป็นร้อยปี ชาติที่แล้ว ฉันแต่งงานกับไซลาส ราชาหมาป่าเงิน และให้กำเนิดลูกครึ่งหมาป่าผู้สืบทอดพลังสมบูรณ์ ทำให้เผ่าหมาป่าครองอำนาจ ขณะที่ลูเซีย น้องสาวของฉัน แต่งกับราชามังกรเงิน แต่กลับถูกสามีทำร้ายจนแท้งและเป็นหมัน ด้วยความอิจฉา ลูเซียแทงฉันตาย แต่เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันย้อนเวลากลับมาก่อนวันแต่งงาน และลูเซียที่กลับมาเกิดใหม่เช่นกัน รีบไปหาไซลาสก่อนฉัน ทว่าเธอไม่รู้เลยว่า ภายใต้ภาพลักษณ์สุภาพบุรุษ เขาคือหมาป่าเลือดเย็นที่ชอบทรมานมนุษย์อ่อนแอ…

เสิ่นหลิงสายลับหลางหยา ประสบอุบัติเหตุระหว่างเอาตัวรอดในป่าจนทะลุมิติมาอยู่ในร่างของเสิ่นหลิง หญิงชาวบ้านชื่อเดียวกันในหมู่บ้านฉิงซู และกลายเป็นแม่เลี้ยงของเด็กสามคน เย่เหยียนจือ พ่อของเด็ก ๆ หายตัวไปขณะเดินทางไปสอบ เสิ่นหลิงจึงต้องพาลูก ๆ ใช้ชีวิตตามลำพัง หลังจากเปิดใช้งานระบบความรู้สึก เธอก็พาลูก ๆ กินเนื้อทุกมื้อในปีที่อดอยาก และทำถังหูลู่ขายหาเงิน แต่ชีวิตก็ไม่ได้ราบรื่นเช่นนี้ตลอดไป เมื่อวิกฤตหลายด้านกำลังคืบคลานเข้าหาครอบครัวแม่ลูกทั้งสี่คนกลุ่มนี้ เสิ่นหลิงและเด็ก ๆ จะรับมืออย่างไร...

น้องสาวบุญธรรมของฉันใส่ร้ายว่าฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้อาการแพ้ของเขากำเริบ พี่ชายทั้งสามคนของฉันจึงจับฉันขังในห้องใต้ดินแคบ ๆ แล้วล่ามโซ่ปิดประตูไว้แน่น ฉันทุบประตูและร้องขอให้พวกเขาปล่อยฉันออกไป แต่พี่ชายคนโต นักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จ กลับตวาดใส่ฉันว่า“แค่เธอรังแกลอรี่ก็แย่พออยู่แล้ว นี่ยังกล้าให้เขากินอาหารทะเล ทั้งที่รู้ว่าเขาแพ้อีกงั้นเหรอ นั่นมันแทบไม่ต่างจากฆาตกรเลย อยู่ในนั้นแล้วสำนึกผิดซะ” พี่ชายคนรอง นักร้องเจ้าของรางวัลมากมาย และพี่ชายคนที่สาม อัจฉริยะด้านศิลปะ ต่างหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน“ไม่น่าเชื่อเลยว่าตัวร้ายอย่างเธอจะยังกล้าแก้ตัวเรียกความสงสารอีก อยู่ในนั้นแล้วชดใช้ความผิดของตัวเองซะ”หลังจากนั้นพวกเขาก็พาน้องสาวบุญธรรมที่ตัวสั่นเทิ้มไปโรงพยาบาล ไม่นานออกซิเจนในห้องใต้ดินก็เริ่มหมดลง จนฉันหายใจได้ลำบากขึ้นเรื่อย ๆ ท้ายที่สุด ฉันก็ตายอยู่ในนั้น พวกพี่ชายเพิ่งนึกถึงฉันได้ในอีกสามวันต่อมาในตอนที่พาน้องสาวบุญธรรมกลับจากโรงพยาบาล แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือฉันได้เสียชีวิตจากการขาดอากาศหายใจแล้ว