ซีรีส์สั้น & ภาพยนตร์เกี่ยวกับ ศัตรูแห่งความสุข

รับชม 28.6K ครั้งรายการโปรด 4.6Kทั้งหมด 60 ตอนรองรับ 2 ภาษา

ลู่หว่านชิงตำรวจสืบสวนสากลฝีมือดีทะลุทะลุมิติไปอยู่ในร่างของตัวประกอบดวงซวยในนิยายรักเพ้อฝันแนวที่ทำงาน และมีระบบรักษาชีวิตติดตัว บีบให้เธอต้องสะสมค่าอารมณ์ผู้อื่นเพื่อต่อลมหายใจ แต่เธอดันระงับความโกรธของประธานหนุ่มจอมเกรี้ยวกราดเข้าโดยบังเอิญ จึงถูกจ้างให้มาเป็นผู้ช่วย เธอก็พบว่าอารมณ์ที่ผันผวนของเขาดันมอบค่าพลังชีวิตให้เธอสูงปรี๊ด เธอจึงเข้าหาเขาอย่างจงใจ ลี่หนานเฉิงซึ่งป่วยเป็นโรคทางอารมณ์ที่หายาก พบว่าจู่ ๆ อาการดันทุเลาลงเมื่ออยู่ใกล้กับเธอ และเริ่มมีใจให้กันระหว่างใกล้ชิด ในขณะที่ซูม่านนางเอกคนเดิมของเรื่อง เห็นความพิเศษที่ลี่หนานเฉิงมีต่อลู่หว่านชิง ก็เริ่มเห็นเป็นศัตรูหัวใจและกลั่นแกล้งเธอต่าง ๆ นานา

รับชม 36.1K ครั้งรายการโปรด 22.6Kทั้งหมด 32 ตอนรองรับ 10 ภาษา

ฉันกำลังค่อยๆ ตายจากพิษซิลเวอร์ซันวูล์ฟเบน และยารักษาเพียงอย่างเดียวก็คือน้ำยาอัศจรรย์ แต่ลีโอ แอชฟอร์ด คู่แห่งโชคชะตาของฉัน กลับซื้อมันไปให้เจน สมิธ น้องสาวบุญธรรมของฉัน เขาทำแบบนั้น เพราะคิดว่าฉันแกล้งป่วย ฉันจึงเลิกรักษา และเลือกกินยาแก้ปวดฤทธิ์รุนแรงแทน มันจะคร่าชีวิตฉันภายในสามวัน ด้วยการทำให้อวัยวะภายในหยุดทำงานทีละส่วน ในช่วงเวลาสามวันนั้น ฉันยอมปล่อยทุกอย่าง ฉันยกกิจการผลิตขนสัตว์ที่สร้างขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงทั้งหมดให้เจน และพ่อแม่ก็ชมว่าฉันรู้จักดูแลน้องสาว ฉันเสนอให้ตัดพันธะคู่ครอง และลีโอก็ชมว่าฉันมีเหตุผลขึ้นเสียที ตอนที่ฉันบอกลูกชายว่า เขาสามารถเรียกเจนว่า “หม่ามี้” ได้ เขากลับพูดอย่างดีใจว่า หม่ามี้คนใหม่ดีที่สุดเลย ฉันโอนเงินเก็บทั้งหมดให้เจน และดูเหมือนไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติเลยสักนิด พวกเขาแค่พอใจกับ “นิสัยที่ดีขึ้น” ของฉัน “ไวโอล่าในที่สุดก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น” ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าหลังจากฉันจากไปแล้ว พวกเขาจะเสียใจบ้างไหม?

รับชม 49.2K ครั้งรายการโปรด 53.6Kทั้งหมด 32 ตอนรองรับ 10 ภาษา

ฉันกำลังค่อยๆ ตายจากพิษซิลเวอร์ซันวูล์ฟเบน และยารักษาเพียงอย่างเดียวก็คือน้ำยาอัศจรรย์ แต่ลีโอ แอชฟอร์ด คู่แห่งโชคชะตาของฉัน กลับซื้อมันไปให้เจน สมิธ น้องสาวบุญธรรมของฉัน เขาทำแบบนั้น เพราะคิดว่าฉันแกล้งป่วย ฉันจึงเลิกรักษา และเลือกกินยาแก้ปวดฤทธิ์รุนแรงแทน มันจะคร่าชีวิตฉันภายในสามวัน ด้วยการทำให้อวัยวะภายในหยุดทำงานทีละส่วน ในช่วงเวลาสามวันนั้น ฉันยอมปล่อยทุกอย่าง ฉันยกกิจการผลิตขนสัตว์ที่สร้างขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงทั้งหมดให้เจน และพ่อแม่ก็ชมว่าฉันรู้จักดูแลน้องสาว ฉันเสนอให้ตัดพันธะคู่ครอง และลีโอก็ชมว่าฉันมีเหตุผลขึ้นเสียที ตอนที่ฉันบอกลูกชายว่า เขาสามารถเรียกเจนว่า “หม่ามี้” ได้ เขากลับพูดอย่างดีใจว่า หม่ามี้คนใหม่ดีที่สุดเลย ฉันโอนเงินเก็บทั้งหมดให้เจน และดูเหมือนไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติเลยสักนิด พวกเขาแค่พอใจกับ “นิสัยที่ดีขึ้น” ของฉัน “ไวโอล่าในที่สุดก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น” ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าหลังจากฉันจากไปแล้ว พวกเขาจะเสียใจบ้างไหม?