

ซางลั่ว อัจฉริยะด้านการวิจัยวัย 18 ปี ย้อนเวลากลับมาเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกหลอกแต่งงานและขโมยผลงาน เธอตัดสินใจไปนัดบอดแต่เกิดสลับโต๊ะ จนได้แต่งงานสายฟ้าแลบกับ จางถิงจือ นายทหารประจำเกาะ จากคู่สามีภรรยาตามสัญญาที่ผ่านความเข้าใจผิดและความหึงหวง ทั้งคู่ค่อย ๆ พัฒนาเป็นความรักแท้ เมื่อความจริงเรื่องนัดบอดถูกเปิดเผย ทั้งสองจึงกลายเป็นคู่ชีวิตที่รักกันจริงจัง ในที่สุด ซังลั่วประสบความสำเร็จทั้งในด้านหน้าที่การงานเป็นรองผู้อำนวยการสถาบันวิจัย และมีความสุขกับครอบครัวที่สมบูรณ์เคียงข้างจางถิงจือบนเกาะ
![[พากย์เสียง] ถอนหมั้น 88 ครั้ง ฉันขอพอกันที](https://acfs3.goodshort.com/dist/src/assets/images/pc/common/f901131c-default-book-cover.png)
หลังจากงานแต่งงานครั้งที่แปดสิบแปดต้องถูกยกเลิก ฉันก็โทรหาหุ้นส่วน "ฉันจะรับโปรเจกต์ทำตลาดที่ฮาเวียนาเอง" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งด้วยความตกใจ "จริงเหรอ โปรเจกต์นั้นต้องไปอยู่ต่างประเทศตั้งสิบปีเลยนะ คุณเพิ่งจะแต่งงาน เอ่อ ไม่ใช่เหรอ แล้วสามีคุณรู้เรื่องนี้ไหม พ่อแม่คุณล่ะ คุณเคยบอกมาตลอดไม่ใช่เหรอ ว่าการได้อยู่ใกล้พวกเขาคือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต" ฉันกวาดตามองโบสถ์ที่ว่างเปล่า ก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างขมขื่น "ไม่มีงานแต่งอะไรทั้งนั้น ฉันก็ไม่มีสามี ส่วนพ่อแม่ พวกเขามีซินดี้ก็เพียงพอแล้ว" ปลายสายเงียบไปอีกครู่ ก่อนจะตอบกลับว่า "เข้าใจแล้ว เตรียมกระเป๋าได้เลย คุณออกเดินทางพรุ่งนี้" หลังวางสาย ฉันลูบชุดเจ้าสาวที่สวมอยู่ น้ำตาหยดสุดท้ายค่อย ๆ ไหลลงมาอย่างเงียบงัน ราวกับไม่มีความหมายอีกต่อไป วันนี้ซินดี้อาการ "กำเริบ" อีกแล้ว เธอแกล้งทำเป็นจะฆ่าตัวตาย และแอนดรูว์ก็ยกเลิกงานแต่งอีกครั้ง เช่นเคยฉันมองเขาด้วยความเหนื่อยล้าจนแทบหมดเรี่ยวแรง "นี่มันครั้งที่แปดสิบแปดแล้วนะ" เขาก้มหน้าลง สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ขอเวลาอีกนิดนะ วิฟ ตั้งแต่อุบัติเหตุครั้งนั้น อาการของซินดี้ก็ไม่เคยดีขึ้นเลย ฉันกลัวว่าเธอจะทำแบบนั้นจริงๆ ฉันสัญญา จะไปคุยกับเธอให้รู้เรื่อง ให้ทุกอย่างจบลงครั้งนี้ แล้วเราค่อยแต่งงานกัน ฉันสัญญา" ส่วนพ่อแม่ของฉันก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย "วิเวียน ปล่อยให้แอนดรูว์ไปเถอะ ถ้าซินดี้ไม่ถูกลักพาตัวตอนพยายามช่วยแก เธอก็คงไม่เป็นแบบนี้ แกจะเห็นงานแต่งสำคัญกว่าชีวิตน้องสาวตัวเองจริงๆ เหรอ" "ทำไมแกถึงเห็นแก่ตัวขนาดนี้" คำพูดเหล่านี้ ฉันได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน เมื่อก่อนฉันเคยโต้เถียง เคยพยายามอธิบาย แต่ครั้งนี้ ฉันไม่คิดจะทำอีกแล้ว ในเมื่อทั้งคู่หมั้นของฉันและพ่อแม่ ต่างก็ไม่ได้ต้องการให้ฉันอยู่ที่นี่ ถ้าอย่างนั้น ฉันจะเป็นฝ่ายจากไปเอง

เพื่อรักษาอาการป่วยของกัวปิ่งเหนียนผู้เป็นรักแรก และช่วยน้องชายที่ถูกจำคุก คังเหรินหรานจึงถูกบังคับให้แต่งงานกับลู่ซื่ออัน ที่กำลังประชดกับซูหราน ผู้เป็นคนรักในใจเขา หลังแต่งงานหนึ่งปี เธอก็กลายเป็นเพียงเครื่องมือที่แทบไร้ตัวตนในสายตาของลู่ซื่ออัน พอดีกับที่ช่วงนั้นซูหรานกลับประเทศ เพื่อมารับตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ของซงเซิ่งกรุ๊ป คังเหรินหรานจึงตัดสินใจหย่า ทว่าระหว่างที่กำลังชิงไหวชิงพริบกับคังเหรินหราน ลู่ซื่ออันก็ค่อย ๆ ถูกดึงดูดด้วยความฉลาดและเข้มแข็งของเธอ จากเดิมที่มีแต่การดูถูกและการวางแผน กลายเป็นความใส่ใจและอยากครอบครอง สุดท้ายก็ตกหลุมรักเธอ และเส้นทางการง้อภรรยาอย่างหนักก็เริ่มต้นขึ้น
![[พากย์เสียง] หนีหย่าไม่ทัน ดันต้องมาเลี้ยงลูกในยุคโบราณ](https://acfs3.goodshort.com/dist/src/assets/images/pc/common/f901131c-default-book-cover.png)
ซางเนี่ยนและจี้ซิวฉีแต่งงานกันเพื่อธุรกิจมาสามปี ทว่าในวันที่จะไปจดทะเบียนหย่า ทั้งคู่ดันเกิดอุบัติเหตุทะลุมิติไปยังหมู่บ้านชนบทในยุคโบราณที่กำลังเผชิญกับภัยแล้งอดอยาก และกลายมาเป็นพ่อแม่ของเด็กน้อยสองคนอย่างงง ๆ โชคดีที่พวกเขาทั้งคู่ได้เชื่อมต่อกับระบบซูเปอร์มาร์เก็ต ซึ่งสามารถนำของโบราณไปขายแลกเป็นเหรียญทองเพื่อซื้อเสบียงอาหารได้ เพื่อความอยู่รอด ทั้งสองจึงต้องรักษาสถานะการแต่งงานนี้ไว้ พวกเขาพึ่งพาระบบจนสร้างเนื้อสร้างตัวมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ทั้งยังนำพาชาวบ้านให้รอดพ้นจากวิกฤตพายุหิมะมาได้ จากการร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน ความรักความผูกพันก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ สุดท้ายจากคู่สมรสกำมะลอจึงกลายมาเป็นคู่สามีภรรยาที่รักกันจากใจจริง และครองคู่กันอย่างมีความสุขตลอดไป
![[พากย์เสียง] ทิ้งความรักเพื่ออาณาจักร](https://acfs3.goodshort.com/dist/src/assets/images/pc/common/f901131c-default-book-cover.png)
เมื่อลืมตาขึ้นมา ฉันก็เห็นเซเรน่า ชอว์ พี่สาวของฉันกำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้า มือถือมีดปอกผลไม้จ่ออยู่ที่ข้อมือ พลางสะอื้นไห้ “โนร่า ฉันสาบานว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันดื่มมากเกินไป ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันกับลูคัสเกิดเรื่องแบบนั้นได้ยังไง” ฉันแทบจะหัวเราะออกมา เพราะฉันเคยเห็นภาพนี้มาแล้ว ชาติที่แล้ว หลังจากเซเรน่านอนกับลูคัส อาร์เดน คู่หมั้นของฉัน เธอก็ร้องไห้ราวกับเป็นผู้เสียหาย ทุกคนต่างปลอบโยนเธอ ลูคัสแต่งงานกับเธอเพื่อรักษาชื่อเสียง ส่วนฉันถูกผลักให้แต่งงานกับเกรแฮม เวสต์ คู่หมั้นที่เซเรน่าทิ้งไป ก่อนวันแต่งงาน ลูคัสเผยให้ฉันเห็นรอยสักชื่อของฉันบนข้อมือของเขา และสัญญาว่าจะรักแค่ฉันคนเดียว ฉันเชื่อเขา ฉันเสียเวลาห้าปีอยู่ข้างสามีที่รักพี่สาวของฉัน เฝ้ารอผู้ชายที่แต่งงานกับเธอไปแล้ว แล้วเซเรน่าก็ตาย ฉันคิดว่าในที่สุดลูคัสจะกลับมาหาฉัน แต่สิ่งที่ฉันเห็นคือเขาอยู่ในสถานประกอบพิธีศพ อุ้มรูปถ่ายของเซเรน่าไว้ราวกับสูญเสียคนรักไปตลอดกาล “เธอคือภรรยาของผม” เขาบอกฉัน “ปล่อยวางเถอะ โนร่า” ในงานวันเกิดของฉัน ลูคัสกับเกรแฮมต่อสู้กันบนดาดฟ้าเพราะเซเรน่า คนหนึ่งแต่งงานกับเธอ อีกคนไม่เคยเลิกรักเธอ ระหว่างที่ทั้งสองแย่งชิงเธอ ฉันกลับถูกผลักลงไปบนถนน และเสียชีวิตใต้แสงไฟหน้ารถ เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมายังจุดเริ่มต้น ครั้งนี้ ฉันคิดว่ามีแค่ฉันคนเดียวที่ยังจำทุกอย่างได้ แต่ฉันคิดผิด ลูคัสจำได้ เกรแฮมก็จำได้ และแม้จะได้รับโอกาสครั้งที่สอง ทั้งคู่ก็ยังเลือกเซเรน่า ครั้งนี้ ฉันจะไม่ยอมเป็นคนที่ถูกแลกเปลี่ยน ถูกเลือก หรือถูกทอดทิ้งอีก ครั้งนี้ ฉันจะสร้างบางสิ่งที่ไม่มีใครในพวกเขาแย่งไปจากฉันได้
![[พากย์เสียง] ฉันนี่แหละบรรพจารย์](https://acfs3.goodshort.com/dist/src/assets/images/pc/common/f901131c-default-book-cover.png)
เย่อู๋เชวีย บรรพจารย์เยาว์วัยค้ำฟ้าอายุแปดร้อยปีต้องลงจากเขาเผชิญด่านเคราะห์รัก แต่งงานกับสาวสวยแห่งยุคสมัยใหม่อย่างซูชิงเหมย ในพิธีแต่งงานกลับต้องพบกับตัวปลอมก่อกวน การท้าทายจากตระกูลตู้และตระกูลหลิว ซ้ำยังถูกประกาศศึกจากจักรพรรดิมังกร เย่อู๋เชวียจัดการพวกเขาทั้งหมดพร้อมรอยยิ้มบางๆ และมอบยาอายุวัฒนะให้ภรรยาที่รัก เพื่อเป็นสัญลักษณ์แทนใจ ทว่าหกสิบปีผ่านไป บรรพจารย์ผู้ไร้เทียมทานในอดีตกับสาวสวยข้างกาย ยังคงใช้ชีวิตเงียบสงบในเรือนเล็กๆ ด้วยรูปลักษณ์ที่ไม่เปลี่ยนแปลงไป ความรักยังคงลึกซึ้งเช่นเคย กลายเป็นตำนานแห่งความรักอันหวานชื่น เล่าขานสืบไปชั่วนิรันดร์

เย่อู๋เชวีย บรรพจารย์เยาว์วัยค้ำฟ้าอายุแปดร้อยปีต้องลงจากเขาเผชิญด่านเคราะห์รัก แต่งงานกับสาวสวยแห่งยุคสมัยใหม่อย่างซูชิงเหมย ในพิธีแต่งงานกลับต้องพบกับตัวปลอมก่อกวน การท้าทายจากตระกูลตู้และตระกูลหลิว ซ้ำยังถูกประกาศศึกจากจักรพรรดิมังกร เย่อู๋เชวียจัดการพวกเขาทั้งหมดพร้อมรอยยิ้มบางๆ และมอบยาอายุวัฒนะให้ภรรยาที่รัก เพื่อเป็นสัญลักษณ์แทนใจ ทว่าหกสิบปีผ่านไป บรรพจารย์ผู้ไร้เทียมทานในอดีตกับสาวสวยข้างกาย ยังคงใช้ชีวิตเงียบสงบในเรือนเล็กๆ ด้วยรูปลักษณ์ที่ไม่เปลี่ยนแปลงไป ความรักยังคงลึกซึ้งเช่นเคย กลายเป็นตำนานแห่งความรักอันหวานชื่น เล่าขานสืบไปชั่วนิรันดร์
![[พากย์เสียง] ระบำโศก](https://acfs3.goodshort.com/dist/src/assets/images/pc/common/f901131c-default-book-cover.png)
ติงหน่วนหน่วนแต่งงานกับฟู่ผิงเซิงมาได้ห้าปี เธอทุ่มเทให้กับการเต้นอย่างสุดชีวิต หวังจะคว้ารางวัลสูงสุดของนักเต้น เพื่อทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับแม่ของฟู่ผิงเซิง ถึงจะมีสิทธิ์ได้รับการยอมรับว่าเป็นภรรยาของเขาอย่างแท้จริง แต่เมื่อแสงแห่งความหวังใกล้จะมาถึง ความรู้สึกที่เคยร้อนแรงกลับค่อย ๆ ถูกชีวิตประจำวันที่แสนเรียบจืดกลืนหายไปทีละนิด ติงหน่วนหน่วนเริ่มรู้สึกว่าฟู่ผิงเซิงอาจจะไม่ได้รักเธอแล้ว

หว่านเจาบังเอิญพบนิยายรักลับเรื่อง 《ลมหนาวโอบจันทร์》 ในคอมพิวเตอร์ของเฟิงหลิ่น พี่ชายของคู่หมั้น จึงเข้าใจผิดว่าเขาแอบหลงรักเธอมานาน เหตุไม่คาดฝันทำให้ทั้งคู่ตกลงแต่งงานกันตามสัญญา เพราะนิยายเรื่องเดียวกัน ต่างฝ่ายต่างเชื่อว่าอีกคนคลั่งรักตัวเอง ความใกล้ชิดที่เริ่มต้นจากการคิดไปเองจึงค่อย ๆ กลายเป็นความรักจริง แต่เมื่อความจริงถูกเปิดเผย ทั้งสองกลับเข้าใจว่าตนเป็นฝ่ายรักอยู่ข้างเดียว จึงยอมเจ็บปวดและตัดสินใจจบชีวิตคู่ กระทั่งหว่านเจาเดินออกจากชีวิตเขา เฟิงหลิ่นจึงตระหนักว่าเธอได้กลายเป็นคนที่เขารักหมดหัวใจไปนานแล้ว และครั้งนี้เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อคว้าเธอกลับคืนมา
![[พากย์เสียง] ภรรยาลับ ทายาทมาเฟีย](https://acfs3.goodshort.com/dist/src/assets/images/pc/common/f901131c-default-book-cover.png)
สามวันก่อนถึงกำหนดคลอด สามีของฉันกลับมาบ้านและบอกว่าเขาจะแต่งงานกับบิอังก้า วอสส์ “ลูกของเธอใกล้จะคลอดแล้ว” ลูก้าพูด “ถ้าผมแต่งงานกับเธอ ผมก็จะได้ตำแหน่งเจ้าพ่อ” ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ทั้งที่กำลังอุ้มท้องลูกของเขา และถามว่า “หมายความว่าคุณอยากให้ฉันใช้ชีวิตที่เหลือในฐานะเมียลับๆ ของคุณงั้นเหรอ?” เขาสัญญาว่าจะจัดหาหมอ คนคุ้มกัน เงิน และบ้านที่มีการรักษาความปลอดภัยนอกเมืองชิคาโกให้ฉัน เขาบอกว่าในทางลับ ฉันจะยังคงเป็นภรรยาของเขา ขอแค่ฉันไม่ปรากฏตัวต่อหน้าบิอังก้า เมื่อฉันปฏิเสธ เขามองฉันด้วยสายตาสงสาร ราวกับว่าฉันเป็นเพียงคนธรรมดาเกินกว่าจะเข้าใจโลกที่แท้จริงของเขา เขาคิดว่าฉันเป็นแค่อาเรีย ผู้หญิงเงียบๆ ที่ปลูกมะเขือเทศอยู่ริมทะเลสาบ เขาไม่รู้เลยว่าฉันคืออาเรีย คาสเตลลาโน ลูกสาวเพียงคนเดียวของประธานคณะกรรมาธิการสูงสุดแห่งมาเฟีย ฉันมองเขาแล้วกระซิบว่า “ถ้าฉันบอกคุณว่า ครอบครัวของบิอังก้าเทียบกับครอบครัวของฉันไม่ได้เลยล่ะ?”