

Sara Sokołowska rezygnuje z wojennej chwały, by spełnić wolę matki i zostać żoną Bartosza Kamińskiego. Gdy mąż łamie przysięgę i chce wprowadzić konkubinę, Sara wybiera rozwód. Z Włócznią Brzoskwiniową wraca na pole bitwy, odbudowuje Rezydencję Północy i odnajduje swoje przeznaczenie u boku Księcia Północy.

Maja Sokół, córka dona, zostawiła wszystko dla Leona Romańskiego, po tym, jak ochronił ją własnym ciałem przed trzema kulami z pistoletu. Przez siedem lat, żyła w ukryciu, jako jego żona i wychowując syna. Kiedy umarł brat Leona, wdowa po nim, wróciła, a on sam wybrał ambicje zamiast uczucia. Wytrzymując liczne upokorzenia, Maja łamie się jednak, gdy narażony zostaje ich syn, Paweł. Wraca wtedy do swojej prawdziwej tożsamości. Leon desperacko próbuje odzyskać utraconą miłość, ale w zamian otrzymuje ostateczną nauczkę- nie tylko złamał jej serce, ale wypowiedział też wojnę nieodpowiedniej rodzinie.
![[Dubbing] Trzy dni, w których oddałam wszystko](https://acfs3.goodshort.com/dist/src/assets/images/pc/common/f901131c-default-book-cover.png)
Powoli umierałam zatruta Słonecznym Jadem i istniało tylko jedno lekarstwo – Cudowny Eliksir. Mój partner, Leon Aszford, kupił go, ale dał mojej przybranej siostrze, Janinie Szmit. Zrobił to, bo myślał, że udaję chorobę. Zrezygnowałam z leczenia i połknęłam silny środek przeciwbólowy. Zabije mnie w trzy dni, powodując martwicę organów. Przez ten czas zrezygnowałam ze wszystkiego. Przekazałam Janinie zakład zajmujący się futrami, który zbudowałam od podstaw, a rodzice pochwalili mnie za troskę o siostrę. Zaproponowałam zerwanie naszej więzi partnerskiej i Leo pochwalił mnie za zdrowy rozsądek. Kiedy powiedziałam synowi, że może nazywać Janinę „mamusią”, niezwykle się ucieszył, bo jego "nowa mamusia jest najlepsza!". Przelałam też na nią wszystkie oszczędności. Nikt nie wydawał się zauważać niczego niezwykłego. Cieszyli się po prostu z mojego „lepszego zachowania”. „Wiola zaczyna się normalnie zachowywać”. Ciekawe, czy będą żałować, gdy mnie już nie będzie?

Powoli umierałam zatruta Słonecznym Jadem i istniało tylko jedno lekarstwo – Cudowny Eliksir. Mój partner, Leon Aszford, kupił go, ale dał mojej przybranej siostrze, Janinie Szmit. Zrobił to, bo myślał, że udaję chorobę. Zrezygnowałam z leczenia i połknęłam silny środek przeciwbólowy. Zabije mnie w trzy dni, powodując martwicę organów. Przez ten czas zrezygnowałam ze wszystkiego. Przekazałam Janinie zakład zajmujący się futrami, który zbudowałam od podstaw, a rodzice pochwalili mnie za troskę o siostrę. Zaproponowałam zerwanie naszej więzi partnerskiej i Leo pochwalił mnie za zdrowy rozsądek. Kiedy powiedziałam synowi, że może nazywać Janinę „mamusią”, niezwykle się ucieszył, bo jego "nowa mamusia jest najlepsza!". Przelałam też na nią wszystkie oszczędności. Nikt nie wydawał się zauważać niczego niezwykłego. Cieszyli się po prostu z mojego „lepszego zachowania”. „Wiola zaczyna się normalnie zachowywać”. Ciekawe, czy będą żałować, gdy mnie już nie będzie?

Życie Pauliny, wzorowej kujonki, sypie się w gruzy, gdy przez pomyłkę wyznaje miłość szkolnemu psycholowi, Borysowi. Szantaż zmienia się w pakt o przemianie, a wzajemna niechęć – w wybuchową chemię. Czy Paulina wybierze księcia z bajki, czy nieobliczalnego d*pka na motorze?
![[Dubbing]Nikt? To się jeszcze okaże](https://acfs3.goodshort.com/dist/src/assets/images/pc/common/f901131c-default-book-cover.png)
Dorastałam za granicą. Mama bała się, że wyjdę za obcokrajowca, więc zaręczyła mnie z przystojnym mężczyzną z Floaton i nalegała, żebym wróciła do kraju. Wróciłam i poszłam do ekskluzywnego butiku po suknię zaręczynową. Wybrałam suknię ecru bez ramiączek. A wtedy jakaś kobieta kazała doradczyni wyrwać mi ją z rąk. Zaprotestowałam. Ona parsknęła śmiechem: „Ta suknia kosztuje 188 000 dolarów. Myślisz, że takie zero jak ty stać cię na nią? Jestem jak rodzona siostra Łukasza Górskiego. W Floaton Górscy rządzą wszystkim." Ależ zbieg okoliczności Łukasz Górski był moim narzeczonym. Zadzwoniłam do niego od razu: „Hej, ta twoja przyszywana siostra ukradła moją suknię. Zrób z tym coś."

Dorastałam za granicą. Mama bała się, że wyjdę za obcokrajowca, więc zaręczyła mnie z przystojnym mężczyzną z Floaton i nalegała, żebym wróciła do kraju. Wróciłam i poszłam do ekskluzywnego butiku po suknię zaręczynową. Wybrałam suknię ecru bez ramiączek. A wtedy jakaś kobieta kazała doradczyni wyrwać mi ją z rąk. Zaprotestowałam. Ona parsknęła śmiechem: „Ta suknia kosztuje 188 000 dolarów. Myślisz, że takie zero jak ty stać cię na nią? Jestem jak rodzona siostra Łukasza Górskiego. W Floaton Górscy rządzą wszystkim." Ależ zbieg okoliczności Łukasz Górski był moim narzeczonym. Zadzwoniłam do niego od razu: „Hej, ta twoja przyszywana siostra ukradła moją suknię. Zrób z tym coś."
![[Dubbing] Umarłam, żeby żyć](https://acfs3.goodshort.com/dist/src/assets/images/pc/common/f901131c-default-book-cover.png)
„Pomóż mi upozorować katastrofę samolotu" — powiedziałam cicho. „To jedyny sposób, żebym mogła kiedykolwiek odejść od Łukasza Morawskiego." Ludzie mówili, że zrzekł się mafijnego tronu dla mnie. Nazywali go człowiekiem, który zamienił władzę na miłość — dziedzicem, który porzucił krew i złoto, żeby poślubić kelnerkę z biednej dzielnicy. Przez lata sprawiał, że świat wierzył w nas. Budował imperia pod moim nazwiskiem. Co poniedziałek przysyłał mi róże. Mówił prasie, że jestem jego wybawieniem. Ale miłość nie zawsze oznacza wierność. Kiedy wierzyłam, że to na zawsze, on za moimi plecami budował drugi dom — pełen śmiechu, zabawek i synów bliźniaków o jego oczach. W noc, w którą zniknęłam, jego imperium spłonęło. Rozrywał miasta na strzępy, przekupywał rządy i zakopywał ludzi żywcem, byle tylko mnie odnaleźć. Ale zanim mu się to udało — mnie już nie było. A kobieta, za którą kiedyś był gotów oddać życie, nie kochała go już na tyle, by chcieć dalej żyć.

„Pomóż mi upozorować katastrofę samolotu" — powiedziałam cicho. „To jedyny sposób, żebym mogła kiedykolwiek odejść od Łukasza Morawskiego." Ludzie mówili, że zrzekł się mafijnego tronu dla mnie. Nazywali go człowiekiem, który zamienił władzę na miłość — dziedzicem, który porzucił krew i złoto, żeby poślubić kelnerkę z biednej dzielnicy. Przez lata sprawiał, że świat wierzył w nas. Budował imperia pod moim nazwiskiem. Co poniedziałek przysyłał mi róże. Mówił prasie, że jestem jego wybawieniem. Ale miłość nie zawsze oznacza wierność. Kiedy wierzyłam, że to na zawsze, on za moimi plecami budował drugi dom — pełen śmiechu, zabawek i synów bliźniaków o jego oczach. W noc, w którą zniknęłam, jego imperium spłonęło. Rozrywał miasta na strzępy, przekupywał rządy i zakopywał ludzi żywcem, byle tylko mnie odnaleźć. Ale zanim mu się to udało — mnie już nie było. A kobieta, za którą kiedyś był gotów oddać życie, nie kochała go już na tyle, by chcieć dalej żyć.

Przedświąteczny chaos sprawia, że wybuchowa pisarka i narcystyczna gwiazda futbolu muszą zamieszkać razem. Nie wiedzą, że są dla siebie ukochanymi anonimowymi korespondentami! Zakochani w sieci, w realu bez przerwy się kłócą. Czy uda im się przetrwać święta z wścibską rodziną, zazdrosną byłą i mediami na tropie, zanim odkryją swoją internetową tożsamość? Ta komedia romantyczna udowadnia, że miłość może trafić do ciebie nawet pod fałszywym adresem.