
![[พากย์เสียง] จุมพิตสุดท้ายบนร่างไร้วิญญาณ](https://acfs3.goodshort.com/dist/src/assets/images/pc/common/f901131c-default-book-cover.png)
"เพียงเพราะฉันลืมไปรับชู้รักของคู่พันธะ ปล่อยให้เธออยู่ลำพังในป่านานสามชั่วโมง เขากลับเดือดดาลจนโยนฉันลงบ่อร้างกลางชนบททุรกันดาร “เธอต้องลองเจอความทรมานแบบที่เบลินดาได้รับบ้าง” บ่อนั้นลึกและแคบ จนฉันต้องขดตัวในร่างหมาป่า หายใจแทบไม่ออก ฉันร้องขอความเมตตาและอ้อนวอนให้ยกโทษ แต่สิ่งที่ได้รับมีเพียงน้ำเสียงเย็นชาของเขา “อยู่ที่นี่สำนึกผิดซะ เมื่อไหร่ที่เรียนรู้ศักดิ์ศรีของลูน่าได้ เธอถึงจะเข้าใจ” เขาสั่งให้คนเอาหินก้อนใหญ่มาปิดปากบ่อ ฉันกรีดร้องและพยายามตะกายขึ้นไปครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ร่วงลงมาซ้ำ ๆ ผนังบ่อเต็มไปด้วยรอยเล็บของฉัน จนสุดท้ายแม้แต่เสียงก็ไม่อาจเปล่งออกมาได้ ครึ่งเดือนต่อมา เขาใจอ่อนเมื่อเห็นของขวัญวันเกิดที่ฉันเตรียมไว้ให้ และตัดสินใจปล่อยฉันออกมา แต่เขาไม่รู้เลยว่า ร่างของฉันที่ก้นบ่อ ถูกหนอนและงูกัดแทะจนไม่เหลือสภาพเดิมอีกแล้ว"
![[พากย์เสียง] ของขวัญชิ้นสุดท้าย](https://acfs3.goodshort.com/dist/src/assets/images/pc/common/f901131c-default-book-cover.png)
ฉันกำลังค่อยๆ ตายจากพิษซิลเวอร์ซันวูล์ฟเบน และยารักษาเพียงอย่างเดียวก็คือน้ำยาอัศจรรย์ แต่ลีโอ แอชฟอร์ด คู่แห่งโชคชะตาของฉัน กลับซื้อมันไปให้เจน สมิธ น้องสาวบุญธรรมของฉัน เขาทำแบบนั้น เพราะคิดว่าฉันแกล้งป่วย ฉันจึงเลิกรักษา และเลือกกินยาแก้ปวดฤทธิ์รุนแรงแทน มันจะคร่าชีวิตฉันภายในสามวัน ด้วยการทำให้อวัยวะภายในหยุดทำงานทีละส่วน ในช่วงเวลาสามวันนั้น ฉันยอมปล่อยทุกอย่าง ฉันยกกิจการผลิตขนสัตว์ที่สร้างขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงทั้งหมดให้เจน และพ่อแม่ก็ชมว่าฉันรู้จักดูแลน้องสาว ฉันเสนอให้ตัดพันธะคู่ครอง และลีโอก็ชมว่าฉันมีเหตุผลขึ้นเสียที ตอนที่ฉันบอกลูกชายว่า เขาสามารถเรียกเจนว่า “หม่ามี้” ได้ เขากลับพูดอย่างดีใจว่า หม่ามี้คนใหม่ดีที่สุดเลย ฉันโอนเงินเก็บทั้งหมดให้เจน และดูเหมือนไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติเลยสักนิด พวกเขาแค่พอใจกับ “นิสัยที่ดีขึ้น” ของฉัน “ไวโอล่าในที่สุดก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น” ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าหลังจากฉันจากไปแล้ว พวกเขาจะเสียใจบ้างไหม?
![[พากย์เสียง] ของขวัญชิ้นสุดท้าย 2](https://acfs3.goodshort.com/dist/src/assets/images/pc/common/f901131c-default-book-cover.png)
ฉันกำลังค่อยๆ ตายจากพิษซิลเวอร์ซันวูล์ฟเบน และยารักษาเพียงอย่างเดียวก็คือน้ำยาอัศจรรย์ แต่ลีโอ แอชฟอร์ด คู่แห่งโชคชะตาของฉัน กลับซื้อมันไปให้เจน สมิธ น้องสาวบุญธรรมของฉัน เขาทำแบบนั้น เพราะคิดว่าฉันแกล้งป่วย ฉันจึงเลิกรักษา และเลือกกินยาแก้ปวดฤทธิ์รุนแรงแทน มันจะคร่าชีวิตฉันภายในสามวัน ด้วยการทำให้อวัยวะภายในหยุดทำงานทีละส่วน ในช่วงเวลาสามวันนั้น ฉันยอมปล่อยทุกอย่าง ฉันยกกิจการผลิตขนสัตว์ที่สร้างขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงทั้งหมดให้เจน และพ่อแม่ก็ชมว่าฉันรู้จักดูแลน้องสาว ฉันเสนอให้ตัดพันธะคู่ครอง และลีโอก็ชมว่าฉันมีเหตุผลขึ้นเสียที ตอนที่ฉันบอกลูกชายว่า เขาสามารถเรียกเจนว่า “หม่ามี้” ได้ เขากลับพูดอย่างดีใจว่า หม่ามี้คนใหม่ดีที่สุดเลย ฉันโอนเงินเก็บทั้งหมดให้เจน และดูเหมือนไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติเลยสักนิด พวกเขาแค่พอใจกับ “นิสัยที่ดีขึ้น” ของฉัน “ไวโอล่าในที่สุดก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น” ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าหลังจากฉันจากไปแล้ว พวกเขาจะเสียใจบ้างไหม?

ลู่หว่านชิงตำรวจสืบสวนสากลฝีมือดีทะลุทะลุมิติไปอยู่ในร่างของตัวประกอบดวงซวยในนิยายรักเพ้อฝันแนวที่ทำงาน และมีระบบรักษาชีวิตติดตัว บีบให้เธอต้องสะสมค่าอารมณ์ผู้อื่นเพื่อต่อลมหายใจ แต่เธอดันระงับความโกรธของประธานหนุ่มจอมเกรี้ยวกราดเข้าโดยบังเอิญ จึงถูกจ้างให้มาเป็นผู้ช่วย เธอก็พบว่าอารมณ์ที่ผันผวนของเขาดันมอบค่าพลังชีวิตให้เธอสูงปรี๊ด เธอจึงเข้าหาเขาอย่างจงใจ ลี่หนานเฉิงซึ่งป่วยเป็นโรคทางอารมณ์ที่หายาก พบว่าจู่ ๆ อาการดันทุเลาลงเมื่ออยู่ใกล้กับเธอ และเริ่มมีใจให้กันระหว่างใกล้ชิด ในขณะที่ซูม่านนางเอกคนเดิมของเรื่อง เห็นความพิเศษที่ลี่หนานเฉิงมีต่อลู่หว่านชิง ก็เริ่มเห็นเป็นศัตรูหัวใจและกลั่นแกล้งเธอต่าง ๆ นานา

สเตลล่าถูกทำลายโดยชายที่เธอรักและหญิงคนรักของเขา ครอบครัวของเธอ ชื่อเสียงของเธอ และชีวิตของเธอล้วนมลายสิ้น แต่โชคชะตาดันหมุนทวนเข็มนาฬิกา ย้อนกลับมาที่งานกาล่าค้นหาสามี เธอสลัดอดีตคนรักของเธอทิ้ง และทำให้ทุกคนตกตะลึงเมื่อเธอเลือกเอเดรียน ราชาแก๊งมาเฟียผู้เหี้ยมโหดซึ่งไม่มีใครกล้าล่วงเกิน เอเดรียนมอบอำนาจ การปกป้อง และความเร่าร้อนให้เธอ จนกระทั่งเธอค้นพบความลับของเขา เขาไม่ใช่อาวุธของเธอ… แต่กลับเป็นโล่ป้องกันของเธอมาโดยตลอด

ขณะที่เสิ่นรั่วปิงประธานสาวมาดเย็นชากำลังวีนแตกอยู่ในออฟฟิศ จู่ ๆ เฉินเหย่ก็ได้รับระบบสารภาพรักสะท้านโลก หลังจากสารภาพรักไปสองครั้ง เขาก็ได้รับตบะวิทยายุทธและกายาหยางบริสุทธิ์คงกระพัน แต่ระบบกลับสั่งให้เขาสารภาพรักให้สำเร็จภายในสามวัน ไม่อย่างนั้นจะถูกระบบกำจัดทิ้ง ประจวบเหมาะกับที่ยอดฝีมือแห่งเขาจื่อเวยลงเขามาบังคับเสิ่นรั่วปิงแต่งงานพอดี เฉินเหย่จึงอาศัยพลังของระบบคอยช่วยชีวิตเสิ่นรั่วปิงให้รอดพ้นจากอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่า จนเสิ่นรั่วปิงค่อย ๆ ตกหลุมรักเฉินเหย่ และเฉินเหย่ยังได้ช่วยตำหนักล่าเทพกวาดล้างเขาจื่อเวยที่ทำเรื่องชั่วช้ามามากมายจนสิ้นซากอีกด้วย

เพื่อชดใช้บุญคุณจากมื้ออาหาร เขายอมเป็นสามีเงียบงันนานสิบปี ทุ่มเททุกอย่างเพื่อพาเธอสู่จุดสูงสุด แต่การทรยศและความอัปยศทำให้หัวใจเขาสลาย เขาแกล้งตายเพื่อหนีจากอดีต เมื่อกลับมา เขากลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่มีอำนาจล้นฟ้า บุญคุณได้ชดใช้ อดีตได้จบสิ้น ต่อหน้าอดีตภรรยาที่ร้องไห้สำนึกผิด เขาได้พบความสุขใหม่ ดุจดังนกฟีนิกซ์ที่เกิดใหม่
![[พากย์เสียง] พิธีประทับรอยที่ไร้เงาฉัน 2](https://acfs3.goodshort.com/dist/src/assets/images/pc/common/f901131c-default-book-cover.png)
สามวันก่อนพิธีประทับตราของฉัน มีคนวางเพลิงเผาร้านชุดเจ้าสาวขณะที่ฉันอยู่ข้างในกำลังลองชุดพิธี อัลฟ่ามาร์คัสจับคนวางเพลิงโยนเข้าคุกของฝูงหมาป่า ตัดสินโทษสูงสุดเท่าที่กฎหมายของเราจะอนุญาตให้ทำได้ ฉันนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ร่างกายเต็มไปด้วยแผลไฟไหม้ระดับสาม ปฏิเสธที่จะตื่นขึ้นมาอย่างเต็มที่ ขณะที่ความจริงของความพิการทางร่างกายค่อยๆ ซึมลึกเข้าไปในใจ ในสภาวะกึ่งรู้สึกตัวนั้น ฉันได้ยินมาร์คัสกำลังพูดคุยกับแม่มดผู้เยียวยาของฝูง "อัลฟ่า เรายังสามารถรักษาเธอให้หายสนิทได้ด้วยเวทมนตร์โบราณ ถ้าเรารอนานกว่านี้ ซาราห์จะต้องแบกรับรอยแผลเป็นเหล่านี้ไปตลอดชีวิต ท่านแค่อยากให้คุณเรเชลเป็นลูน่าของท่านในพิธีประทับตราใช่ไหม นี่มันโหดร้ายเกินกว่าจะรับได้!" "ปล่อยให้เธอเก็บรอยแผลเป็นไว้ ฉันจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต แต่ถ้าเธอหายดี เธอจะต้องสร้างปัญหาในพิธีประทับตราแน่ๆ" "ฉันสัญญากับเรเชลไว้ว่าลูกของเธอจะได้รับการต้อนรับเข้าฝูงอย่างมีเกียรติเต็มที่ เมื่อซาราห์พิการเสียโฉมอย่างสมบูรณ์เท่านั้น เธอถึงจะรู้สึกขอบคุณมากพอที่จะเลี้ยงดูลูกของเรเชลราวกับเป็นลูกของตัวเอง รอยแผลเป็นนั้นจำเป็น อย่างน้อยแบบนี้เธอก็คงไม่กล้าทำร้ายเด็กคนนั้น" ในมุมห้องที่ไม่มีใครมองเห็น น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มที่ถูกไฟไหม้ของฉัน ดังนั้นนี่คือความจริง พิธีประทับตราที่ฉันเคยฝันถึงนั้นไม่ใช่อะไรเลยนอกจากคำโกหก สายสัมพันธ์คู่แท้ที่ฉันเฝ้าปรารถนาจะกลายเป็นโทษประหารของฉันเอง ถ้ามันต้องเป็นแบบนี้ ฉันก็จะให้สิ่งที่เขาต้องการ

ฉินซีถงรักจี้หลีชวนมานานหลายปี แต่ในใจของเขากลับมีแค่ผู้หญิงอีกคนที่เขารัก เธอจึงยอมจากไปแบบตัวเปล่า และยกตำแหน่งของตัวเองให้กับผู้หญิงคนนั้น จี้หลีชวนคิดมาตลอดว่าหากไม่มีฉินซีถงสักคน ชีวิตของเขาจะต้องมีความสุขแน่ จนกระทั่งวันที่เขาได้รับใบรับรองแพทย์ของฉินซีถง… “จี้หลีชวน ช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตฉัน ฉันไม่อยากรักคุณอีกแล้ว”
![[พากย์เสียง] พิธีประทับรอยที่ไร้เงาฉัน 2](https://acfs3.goodshort.com/dist/src/assets/images/pc/common/f901131c-default-book-cover.png)
สามวันก่อนพิธีประทับตราของฉัน มีคนวางเพลิงเผาร้านชุดเจ้าสาวขณะที่ฉันอยู่ข้างในกำลังลองชุดพิธี อัลฟ่ามาร์คัสจับคนวางเพลิงโยนเข้าคุกของฝูงหมาป่า ตัดสินโทษสูงสุดเท่าที่กฎหมายของเราจะอนุญาตให้ทำได้ ฉันนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ร่างกายเต็มไปด้วยแผลไฟไหม้ระดับสาม ปฏิเสธที่จะตื่นขึ้นมาอย่างเต็มที่ ขณะที่ความจริงของความพิการทางร่างกายค่อยๆ ซึมลึกเข้าไปในใจ ในสภาวะกึ่งรู้สึกตัวนั้น ฉันได้ยินมาร์คัสกำลังพูดคุยกับแม่มดผู้เยียวยาของฝูง "อัลฟ่า เรายังสามารถรักษาเธอให้หายสนิทได้ด้วยเวทมนตร์โบราณ ถ้าเรารอนานกว่านี้ ซาราห์จะต้องแบกรับรอยแผลเป็นเหล่านี้ไปตลอดชีวิต ท่านแค่อยากให้คุณเรเชลเป็นลูน่าของท่านในพิธีประทับตราใช่ไหม นี่มันโหดร้ายเกินกว่าจะรับได้!" "ปล่อยให้เธอเก็บรอยแผลเป็นไว้ ฉันจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต แต่ถ้าเธอหายดี เธอจะต้องสร้างปัญหาในพิธีประทับตราแน่ๆ" "ฉันสัญญากับเรเชลไว้ว่าลูกของเธอจะได้รับการต้อนรับเข้าฝูงอย่างมีเกียรติเต็มที่ เมื่อซาราห์พิการเสียโฉมอย่างสมบูรณ์เท่านั้น เธอถึงจะรู้สึกขอบคุณมากพอที่จะเลี้ยงดูลูกของเรเชลราวกับเป็นลูกของตัวเอง รอยแผลเป็นนั้นจำเป็น อย่างน้อยแบบนี้เธอก็คงไม่กล้าทำร้ายเด็กคนนั้น" ในมุมห้องที่ไม่มีใครมองเห็น น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มที่ถูกไฟไหม้ของฉัน ดังนั้นนี่คือความจริง พิธีประทับตราที่ฉันเคยฝันถึงนั้นไม่ใช่อะไรเลยนอกจากคำโกหก สายสัมพันธ์คู่แท้ที่ฉันเฝ้าปรารถนาจะกลายเป็นโทษประหารของฉันเอง ถ้ามันต้องเป็นแบบนี้ ฉันก็จะให้สิ่งที่เขาต้องการ